ziekenzalving

Federatie Blankenberge-Zuienkerke

Ziekenzalving

Het sacrament van de ziekenzalving heeft als betekenis:

een zieke medemens weer kracht te geven om het leven met hernieuwde moed aan te vatten.

Hierbij staat het voorbeeld van Jezus centraal, die zieken de handen oplegde en genas.

Vandaar dat men sinds het tweede Vaticaans concilie weer recht wil doen aan die oorspronkelijke betekenis door zieke - maar niet noodzakelijk stervende - mensen te zalven.

Op die manier kan een echte ziekenzalving plaatsvinden.

Bij de ziekenzalving wordt de zieke uitgenodigd stil te staan bij zijn leven.

Daarbij legt men de zieke de handen op als teken van troost en geborgenheid,

waarna de zieke de zalving ontvangt op het voorhoofd en de handen.

Hiermee wordt de Heilige Geest gevraagd de zieke bij te staan in zijn genezingsproces.

Indien gewenst kan de zieke ook de communie ontvangen.

 

Sommige mensen hebben spijtig genoeg geen uitzicht meer op genezing. Maar ook dan

kan de ziekenzalving een bijzonder teken zijn van troost, geborgenheid en nabijheid.

Doorheen de ziekenzalving ontvangt de zieke de genade van de heilige Geest.

Het zegt de zieke steun toe in deze allicht moeilijkste momenten van het leven.

We drukken uit dat de zieke zal mogen rekenen op Gods nabijheid

die hoop en vertrouwen wil uitstralen tegen alle angsten in.

 

De ziekenzalving wil dus een moment zijn waarbij we stilstaan bij het leven

en bij de broosheid van dat leven.

Het is dan ook zeer belangrijk dat de zieke dit moment bewust kan beleven,

omringt door zijn dierbaren,

die door hun aanwezigheid uitdrukken Gods nabijheid gestalte te willen geven.

Eén maal per jaar is er in de parochiefederatie Blankenberge

een gemeenschappelijke ziekenzalving

tijdens de ziekennamiddag in de veertigdagentijd.

 

Wie de ziekenzalving op een ander moment wenst te ontvangen kan contact opnemen met

de priesters van de parochiefederatie Blankenberge

of met het parochiesecretariaat.

Zegening der stervenden

 

Bij een persoon in stervensnood is het aangewezen dat iemand van de parochie, een pastoraal werker of diaken, maar evenzeer een toegewijd christen bij de stervende (best samen met de familie) bidt en deze door handoplegging zegent voor de weg die te gaan is. Het is een duidelijk teken van de mens nabij te zijn, en van Gods nabij zijn ook in deze fase van leven en sterven.

Bij een persoon reeds buiten bewustzijn is het zegen een meer aangewezen ritueel dan het zalven als zieke. Het opleggen van de handen is er een fysiek teken van betrokkenheid maar evenzeer een zegen van Gods Geest.

Copyright © All Rights Reserved federatieblankenberge.be

Webmaster: Jozef Leterme

webmaster@federatieblankenberge.be